Postpartum syndrome

ลูกรักของแม่

 

แม่อยู่โรงพยาบาลคืนนี้ เป็นคืนที่สอง อาการ เศร้าหดหู่เริ่มมากขึ้นทุกที อาการนี้ เกิดจาก ระดับฮอร์โมนระหว่างการตั้งครรภ์ ลดระดับลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ เป็นกันได้ แต่ จะดีมาก หากมีครอบครัว มีคนที่รักและเข้าใจปัญหา เข้ามาอยู่ด้วย คอยให้ คำแนะนำ และ กำลังใจ หลายสิ่งหลายอย่าง ที่คั่งค้างในใจ ก็จะหายไป อาการนี้ เกิดกับแม่ แม่คิดว่า เพราะ แม่รู้สึกโดดเดี่ยว เดียวดาย คนเดียวในโรงพยาบาล ญาติมิตรก็ไม่มี แล้วลูกก็มีอาการตัวร้อนมาด้วย  อาการนี้ กับบางคนเป็นมาก ขนาด ถึงกับ ทำร้ายร่างกายตัวเอง หรือ ทำร้ายลูก ได้ เพราะอาการพวกนี้จะทำให้แม่คิดว่า เออ แม่เป็นแม่ประเภทไหน ทำไมไม่ดีพอ แค่จะมีนมให้ลูกก็ทำให้ไม่ได้ ลูกคลอดมาได้สองสามวันลูกก็มีไข้ รู้สึกผิด รู้สึกเสียใจ รู้สึกตัวเองไม่ดี ร้องไห้ ตลอดเลย ตัวอย่าง มีหลายกรณี อย่างเช่น Andrea Yates ที่ฆ่าลูกทั้ง 5 คน เนื่องจากเกิด อาการ ซึมเศร้าและคิดว่าตัวเองไม่ดีพอที่จะเลี้ยงลูกได้ ตอนนี้ หมอที่นี่เอง ก็ตระหนักถึงความสำคัญของอาการนี้หลัง การคลอดนะลูก

 

ยิ่งลูก มีอาการปากแห้ง อดนม อดน้ำ แม่รู้สึกว่า ลูกตัวอุ่นๆ ขึ้นมา แม่ก็ ไปบอกพยาบาล เค้าบอกว่าแม่เช็คถูกต้องแล้วหรือ แม่บอกว่า ชั้นศึกษามาดีแล้ว และ ชั้นมั่นใจว่า ลูกชั้น  ตัวร้อน  พยาบาลเลยเอาน้ำหวานให้ลูกดื่ม เพราะ ลูกปากแห้ง และ คงหิว แต่แม่ เองก็ยังมุ่งมั่นที่จะให้นมลูกให้ได้ ไม่อยากให้ลูกได้นมจากอย่างอื่น แม่ โทรหาคุณยายทำเสียงเข้มแข็ง เพราะ แม่ไม่อยากให้คุณยายไม่สบายใจ ไม่อยากให้คุณยายต้องเป็นกังวล เพราะ น้าเนิ้ส ก็ท้องและรอคลอด อีกไม่นาน น้าเนิ้สแย่กว่า แม่อีก เพราะ น้ารัตน์สามีน้าเนิ้สต้องทำงาน พาณิชย์นาวี ไม่สามารถ เข้าฝั่งได้ตอนที่น้าเนิ้สท้อง แม่เลยบอกให้คุณยายอยู่กับน้าเนิ้สแหล่ะ เพราะแม่อยู่ทางนี้ อย่างน้อยแม่ก็ยังมีแดดดี้

 

คุณยายบอกว่าให้พยายามใช้หวีตาเล็กๆ หวีเต้านมออก นมจะมา โธ่ลูก แม่ล่ะไม่อยากบอกเลยว่า แม่ไม่มีอารมณ์ทำอะไรทั้งนั้น ได้แต่ฟังคุณยายพูดไป  แม่ก็กล้ำกลืนน้ำตาไป  เพราะแม่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แม่จะมีนมให้ลูก แม่ไม่มีอาการคัดนมหรืออื่นใดเลย ลูกก็ร้อง แม่ได้ยิน เสียงลูก แม่ต้องเอาลูกมากอด มากก แม่รุ้สึกผิด แม่เริ่มร้องไห้ ร้องๆ ทั้งคืน จนพยาบาลต้อง เรียก Lactation consultant ภาษาไทยแม่ไม่แน่ใจ ว่าแปลว่าไงให้สละสลวย น่าจะแปลว่า ที่ปรึกษาการให้นมแม่นะลูกนะ ก็มา แล้วคุยกับแม่ ผลคือ แม่ ได้รับยาแก้หวัดทำให้แม่ ไม่สามารถผลิตน้ำนมได้ เพราะยาตัวนี้จะไปกด การผลิตนม และการหลั่งของฟลูอิดทุกอย่าง ทำให้แม่ ไม่มีนม เค้าก็เลยให้นมผสมให้ลูกดื่มก่อน ลูกของแม่ ดื่มใหญ่เลย คงจะหิว แม่ก็ยังร้องไห้ต่อไป แม่รู้สึกผิด รู้สึกไม่ดี รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ ดีหน่อยที่อาการนี้  เป็นในโรงพยาบาลแล้ว เพราะ อาการนี้อันตราย และแม่ก็ได้พบผู้เชี่ยวชาญ หลายสาขา ทั้งหมอด้านจิตวิทยา หมอเด็ก ผู้เชียวชาญให้คำแนะนำเรื่องนมแม่ และหมอประจำตัวของแม่เอง

 

ตอนเช้าคุณพยาบาลด้านนม มาใช้เครื่องปั๊มกับแม่ ปั๊มจนนมแทบหลุด แม่ยังคิดเลยว่า ชาติที่แล้วแม่ต้องทำกรรม อะไรไว้ กับแม่วัว แน่ๆ เลยชาตินี้เลยโดนดึง โดนกระชากแบบนี้ เพราะมันเจ็บ เจ็บมากๆลูก และ ในที่สุดแม่ก็สามารถมีนม และน้ำใสๆ ให้ลูกได้ 2 มล . แม่ดีใจมากอย่างน้อยก็ผสมกับนมผสมให้ลูกดื่ม ปัญหาคือ ลูกไม่ยอมอ้าปากงับ นมแม่เลย

 

จากนั้นมา แม่ต้องปั๊ม ทุกๆ สามชม คิดดูนะลูกนะ แผลก็เจ็บ ไอก็ยังไอ แล้วต้องลุก มาปั๊มนม เจ็บไปทั่วสรรภางค์กาย แต่แม่ ก็ทน เพราะแม่มีความเชื่อว่า นมแม่เท่านั้นดีที่สุดสำหรับลูก ตราบใดที่แม่มีความพยายาม ลูกต้องได้ดื่มนมแม่แน่ๆ แม่ตั้งใจ อย่างนั้น และ สุดท้าย แม่เลือดออก เพราะ แผลถลอกจากการปั๊มน้ำนม แต่ แม่ก็ให้ลูกได้ แม่สามารถ ให้นมลูกได้ ด้วยนมของแม่เอง ม้ว่าลูกจะไม่ยอมดูดจากเต้า ก็ตามที แต่อย่างน้อยมันก็นมของแม่ ทุกหยด คือ ความตั้งใจ คือ ความรักที่แม่ อยากให้กับลูก

 

วันที่สาม ของการอยู่โรงพยาบาล หลายหมอ หลายผู้เชี่ยวชาญได้เข้ามาสังเกตการณ์ของแม่ และ ลูก เราสองคน ซาบซึ้ง กับ คุณหมอ ณ โรงพยาบาลแห่งนี้มากๆ การเอาใจใส่ของคุณหมอ และผู้เชี่ยวชาญทำให้อารมณ์ของแม่ ปกติมากขึ้น มีความมั่น คง และมีความมั่นใจมากขึ้น แม่ สามารถปรับอารมณ์ ยอมรับ หลายสิ่งที่ผ่านมาได้เร็วขึ้น และ เชื่อมั่นว่า แม่มีคนเหล่านี้ พร้อมยื่นมือให้ความช่วยเหลือแม่ทันทีที่แม่ต้องการ

 

วันที่สาม แม่สามารถให้นมลูกได้ไม่ได้มากขึ้นเลย ก็ราวๆ 4 ซีซี + นมผสม อย่างน้อยลูกของแม่ก็เริ่ม ฉี่ และ เริ่มอึ แล้ว แม่เริ่ม มีกำลังใจ และ แม่ เริ่ม รู้สึกแล้วว่า ความรัก ความผูกพัน กับชีวิตเล็กๆที่แม่ต้องคอยดูแลให้ดีที่สุดของแม่นั้นเป็นอย่างไร แม่โทรหาคุณยาย อีกครั้ง  แล้วบอกกับคุณยายว่า แม่ รักคุณยาย และขอบคุณคุณยายที่ทำให้แม่มีชีวิตที่ดี แบบนี้ได้ในวันนี้ แม่จำได้ว่าคุณยาย หัวเราะ แล้วบอกว่า ความรักของคำว่าแม่ยิ่งใหญ่เสมอ ลูกจะเรียนรู้มันไปทุกวัน และ เป็นจริง อย่างนั้น

 

เด็กชายตัวน้อย หลับสนิทในอ้อมแขนของแม่ แม่มองลูกอย่างไม่รู้เบื่อเลยจริงๆ แม่รู้ว่า แม่ต้องทำให้ดีที่สุด และ วันนี้ ก่อนที่แม่ต้องออกจากโรงพยาบาล แม่ต้องให้ชื่อ ของลูกกับ เขต ซึ่งแม่กับแดดดี้ เถียง + คิดกันจนปวดสมอง เพราะชื่อ ที่เราสองคน คิดกันมาตั้งนาน เรากลับมาเปลี่ยนใจเอาวินาทีสุดท้าย และ แม่ก็เลือกชื่อ มาได้ชื่อหนึ่ง แล้วแม่ก็ขอให้คุณยาย เลือกชื่อให้ลูกอีกชื่อเป็นชื่อกลาง แม่ ภูมิใจที่ได้ให้ ชื่อกับลูก เอง และ คุณยายให้ชื่อกลาง ลูกเป็นหลานชายคนแรก ของ ทั้งสอง ตระกูล ทั้งฝ่ายแดดดี้ และ ฝ่ายแม่เลย  ทุกคนตื่นเต้นกันมาก และรอให้แม่กลับบ้านพร้อมจะส่งข่าว และพูดคุย

 

     Share

<< First time we metWay we home >>

Posted on Thu 30 Nov 2006 0:29