Mommy 101

ลูกรักของแม่

 

หลาย ๆคน แม้กระทั่งแม่ คิดว่า การได้แต่งงานกับคนที่เรารัก เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของชีวิต และ สุขที่สุดแล้ว แต่พอแม่ได้มีลูก แม่กลับไม่ได้คิดเช่นนั้นนะลูก เพราะ แม่คิดว่า การได้ท้องลูก ก็มีความสุขนักหนา เพราะ การได้มี สิ่งมีชีวิตน้อยๆ พัฒนาการ ในท้องของแม่ และ เป็นตัวแทนความรักของแม่กับแดดดี้ ให้กับลูก พอเอาเข้าจริงๆ การท้องของแม่ มีเรื่องอะไรต่างๆ เข้ามามากมาย ทำให้แม่ ลืมคิดไปเลยว่า การท้องคือ ความสุข คือการ ผจญภัย ครั้งใหม่ของลูกผู้หญิง และ แม่ได้รับบทการผจญ ภัยมากกว่าที่แม่ต้องการไปนิดหนึ่งนะลูก แต่พอมีลูกต่างหาก แม่ยิ่งค้นพบว่า ชีวิตมันมีความสุขกว่านั้น

ความสุขแห่งการได้รัก อย่างแท้จริง

 

และเมื่อมีลูกแล้ว แม่ต้องปรับตัวปรับใจ ปรับสิ่งต่างๆ มากมาย เกี่ยวกับตัวแม่ เพื่อให้ฟิต กับเด็กตัวน้อยๆ แต่มีอำนาจมีความ หมายกับหัวใจ และการดำเนินชีวิตของแม่มากล้น

 

แม่เป็นคนที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความสะอาด แม่ชอบบ้านเกลี้ยงๆ ไร้ฝุ่น แม่ชอบอาบน้ำ นานๆ หอมๆ สบายใจ แม่ชอบทานอาหาร เรื่อยๆ แม่ชอบนั่ง รื่นรมณ์กับอาหาร แม่ชอบออกกำลังกายและเป็นคนทำอะไรว่องไว แม่ชอบ ดื่มกาแฟ แม่ชอบหลายๆอย่าง ที่แม่พูดว่าแม่ชอบ เพราะ ตอนนี้แม่เปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว

 

แม่ งดกาแฟ ก่อนเตรียมการท้องลูก 1 ปี ท้อง + ให้นมลูกอีก รวมๆ แล้วแม่ไม่ดื่มกาแฟเป็นเวลา สามปี ทุกครั้งที่แม่ผ่าน ร้านขาย กาแฟ แม่ละ สูดลมหายใจ แรงๆ ไม่ได้กินดมกลิ่นก็ยังดี ว่า ไปแบบนั้น

 

แม่ ตั้งแต่มีลูก แม่ไม่เคยได้เข้าห้องน้ำนานๆ เลย ปวดฉี่ ปวดอึ ลูกร้อง แม่ต้องเสร็จ  จะให้นั่งต่อไป แม่ก็ทำไม่ได้ เพราะหัวใจ แม่พุ่งไปหาลูกเสียแล้ว  แม่เคยอาบน้ำนานๆ แม่ ก็ต้องอาบน้ำแบบ แมวฉี่ยังเร็วกว่า แม่ก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมแม่ต้องทำแบบนั้น เพราะวันเวลา ทุกอย่าง ที่แม่จะต้องทำ อะไรที่เป็นส่วนตัวแล้ว แม่รู้สึกว่ามันสั้น มันน้อยกว่าที่แม่เคยมี เวลาของแม่ ที่ได้ใช้ร่วมกับลูก ได้ดูแลเอาใจใส่ลูกมันมีค่า สำหรับแม่เสมอ ทุกครั้ง ที่แม่ย้อนมองกลับไป แม่ก็ยังงงกับตัวเองว่า แม่ผ่านคืน วันเหล่านั้นมาได้อย่างไร แต่อีกที วันเวลาของเรามันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จริงอยู่ ช่วง 0-3 เดือนแรก อาจจะยาวนานหน่อย เพราะเราสองเกิดความไม่เข้าใจ และต้องทำความรู้จักและเรียนรู้กันไป โลกของลูกไม่ใช่แค่ในท้องคุดคู้อยู่แคบๆ แบบนั้นอีกต่อไป โลกของลูกตอนนี้คือทุกสิ่งทุกอย่าง กว้างขวางใหญ่โตไม่ใช่สิ่งแวดล้ออบอุ่น ที่คุ้นเคยเหมือนในท้องของแม่อีกแล้วต่อไป ลูกต้องเรียนรู้ที่จะไว้ใจเรียนรู้ที่จะรู้จักและเข้าใจและทำตัวให้คุ้นเคยกับสิ่งแวดล้อมใหม่รอบตัวโดยเฉพาะกับแม่  แต่สิ่งที่เราแม่ลูกได้พบได้เจอได้เห็นกันได้เรียนรู้กันแม่รู้สึกเสมอว่าวันเวลาของแม่ ช่างมีความสุขยิ่งนัก กับการได้เห็นลูกของแม่ พัฒนาการ และ เจริญวัย เปลี่ยนแปลงไปหลายๆ อย่าง ลูกเองก็คุ้นเคย และ ไว้วางใจแม่แล้วเช่นกัน เพราะเมื่อใดที่ลูกเหงา ลูกร้องไห้ แม่ปลอบโยน ร้องเพลง และ กล่อมลูกเบาๆ ลูกก็สามารถ สงบ และยินดีที่จะซุกในอ้อมแขน อ้อมอกของแม่ แม่มีความสุขเหลือเกิน

 

การเป็นแม่ต่างแดน อย่างแม่ ไม่มีคนช่วย เป็นมือสำรอง ค่อนข้างฉุกละหุก และ โดดเดี่ยวพอสมควร แต่แม่ ก็เลี้ยงลูกของแม่ จากตำราที่แม่อ่าน ที่ทั้งหมดทั้งมวลแล้วแม่เลั้ยงลูกของแม่ด้วยหัวใจด้วยสัญชาติญาณบอกแม่แม่เคยคิดว่า  ลูกหมาลูกแมว ไม่เห็นมีใครต้องสอน แม่หมาแม่แมวยังดูแลลูกตัวเองได้ ธรรมชาติจะสั่งสอนเราเอง แต่แม่ไม่เลี้ยงลูกของแม่เหมือนหมา เหมือนแมวแน่ๆ การเลี้ยงดูลูกของแม่ก็ปล่อยตามธรรมชาติ การศึกษาค้นคว้า ของแม่ และ เรียนรู้ด้วยตัวเอง แม่เอง ลำบาก แต่แม่ไม่ย้อท้อ แม่รู้ว่า การที่แม่ได้มีลูกที่แข็งแรงสมบูรณ์ถือว่า เป็นสิ่งที่ดี ที่ธรรมชาติมอบให้กับแม่แล้วนะลูก ดังนั้นการที่แม่อาจจะทำอะไรผิดพลาดหรือไม่ถูกใจลูกไปบ้าง แม่ก็ถือว่าแม่ทำดีที่สุดแล้ว   

 

เรื่องความสวยงาม ไม่ต้องพูดถึงเลยลูก เพราะแค่อาบน้ำ ยังอาบได้ว่องไวขนาดนั้น แม่จะมีเวลามาประดิษฐ์ประดอยตัวเอง คงยาก  แม่เห็นสภาพตัวเองตอนนั้น แล้ว ก็รู้สึกว่า เป็นไปได้ถึงเพียงนี้ เพราะหาความไฉไล และ ความเป็นสาวเปรี้ยวแบบ แม่ไม่เจอเลย โทรมตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ เมื่อลูกโตขึ้น ลูกก็ให้โอกาสแม่ สวยงามตามแก่วัยของลูกเช่นกัน อย่างน้อย ลูกก็ช่วย แม่ดู แม่รื้อ เครื่องประทินผิวของแม่ แม่ก็ต้องเร่ง จัดการกับตัวเองให้เร็วมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้แม่เลยเป็นคนที่ว่องไว ทำอะไรเร็ว มากกว่าที่เคยเป็น ปรู๊ดปร๊าด ยิ่งกว่าเดิม มากหลายเท่าตัว  

 

อย่างแม่เป็นคนนอนดึก ตื่นสาย แม่มีลูก แม่นอนดึก ตื่นเช้า ธรรมชาติในร่างกาย ปรับตัวแม่ ให้นอน ตามลูกได้ตลอดเวลา ว่ากันว่า เพราะการให้นมลูก จะทำให้แม่นอนหลับสนิท เพราะมีสาร Prolactin นี่ล่ะลูก บางครั้ง ยามวัยอ่อนของลูก ลูกนอน ทุ่มตรง แม่ก็นอนได้เช่นกัน ระยะนี้แดดดี้ เองอาจจะถูกทิ้งบ้าง แม่ ก็ต้องขอโทษ และ ชี้แจงให้แดดดี้เข้าใจ ว่าร่างกายแม่ ก็ต้อง ปรับเปลี่ยนเช่นกัน เพราะ แม่เหนื่อย กับการเลี้ยง ค่ำคืน ซึ่งแม่ได้ใช้เวลามากกว่า แม่ปกติ หลายเท่าตัว เพราะแม่ต้องตื่นมาปั๊มนมให้ลูก เปลี่ยนผ้าอ้อม แล้วก็ ทำความสะอาดอุปกรณ์ และ กล่อมให้ลูกหลับ หากแม่คนไหนโชคดี มีนม แล้วลูกดูดจากเต้า ก็ใช้เวลาน้อยลง และหลับไวกว่า แม่ให้นมขวด แม่ไม่รู้นะลูก ว่าต้องทำไง แต่คงเร็วกว่าแม่ตรงไม่ต้อง มานั่งปั๊มเก็บด้วยนะลูกนะ

 

อาหารการกิน แม่เป็นคนขึ้นชื่อ ว่าเลือกทานอาหารอย่างมาก และ ทานยาก อย่างยิ่ง สร้างความปวดหัวและความรำคาญใจ ให้ใคร ต่อใครมานักต่อนัก((และ ตอนนี้แม่กำลังได้รับการตอบแทนจากลูกนั่นเอง))แม่ จะเป็นคนทานช้า และหากอันไหน ไม่อร่อย ไม่ถูกปาก แม่ก็ยอมอด เสียดีกว่า เพราะแม่คิดว่า การทานอาหารที่หารสชาดที่อร่อยถูกปากไม่ได้ ก็อย่าทานเสียเลย จนมาแม่มีลูกนี่ล่ะ แม่ จำต้องทานอะไรก็ได้ ใส่ ๆ ทานเข้าไป เพื่อที่จะได้มีเวลา ดูแล ลูก และ แม่ก็ใช้เวลาในการทานอาหาร ไม่ได้ นานอย่างที่เคย แม่ไม่เคยรู้เลยว่าพฤติกรรมการทานอาหารของแม่เปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหนจนวันหนึ่งที่แม่ เจอ กับเพื่อนๆ ของแม่ นัดเจอกัน แล้ว แดดดี้อยู่ดูแลลูก แม่คือคนแรกที่ทานเสร็จ ขณะที่เพื่อนๆยังเหลือครึ่งจาน เพื่อนๆ มองแม่ แบบตื่นตลึง แม่ก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก  จนกลับไทย เจอเพื่อนผู้ชาย ของแม่ที่เติบโตมาด้วยกัน นัดเจอกันที่บ้าน แล้วทานอาหาร ด้วยกัน สงสัยว่าแม่จะ เปลี่ยนพฤติกรรมการทานอาหารไปมากจริงๆ เพื่อนแม่ ต้องหยุดปาก แล้วถามว่า

 “แกเคี้ยว บ้างไหม หรือ กลืน ไปอย่างเดียว” เออ นั่นสิ อายจัง เพราะการมีลูก ที่แม่ต้องดูแลตลอดเวลา ทำให้พฤติกรรม ที่ติดตัว แม่มาช้านาน เปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ แต่แม่คุยกับแม่ๆ และเพื่อนๆ แม่ที่เป็นแม่ลูกวัย อ่อน แบบลูก ทุกคนก็ทานเร็วกัน แบบนี้ ทั้งนั้นเลย ไม่น่าเชื่อนะลูก ว่าคนตัวเล็กสามารถทำให้ สิ่งที่ผู้หญิงคนหนึ่งรัก ภาพพจน์ตัวเอง ยิ่งชีพ ต้องเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้

 

ยิ่งลูกโตขึ้น รู้จักป้อนอาหารตัวเองแล้ว ลูกจะคอยป้อนให้แม่ด้วย แม่ไม่เคยเคี้ยวอาหาร จากปากแม่แล้วป้อนให้ลูกเลย แต่แม่ ไม่เข้าใจอีกนะลูกว่าทำไมลูกเคี้ยวแล้วดูดแล้วเอามาให้แม่ อีก หรือ เพราะลูกรักแม่มาก เลยต้องเอาอาหาร ชิ้นนั้นให้แม่อีก น้ำดื่มก็เช่นกัน ลูกชอบแบ่ง ชอบดื่มน้ำจากแก้วของแม่ หรือ ของแดดดี้นัก แต่พอลูกดื่มแล้ว ทั้งแก้ว น้ำ ด้านนอกก็มันวับ หรือ เปรอะไปด้วยอาหารที่ลูกทาน ยิ่งน้ำในแก้วยิ่งแล้วใหญ่ ขุ่นคลั่ก เต็มไปด้วยสารอาหาร ลูกก็พยายามป้อนให้แม่ดื่ม แม่ ทำไม่ลง แม่พวกคอตื้นนะลูก แม่ขอโทษแม่คนอื่นอาจจะดื่มได้ แต่แม่ ไม่ไหวจริงๆลูก แดดดี้ทำได้ ดดดี้มักจะเอาข้อนี้มาเปรียบ เปรยกับแม่เสมอว่า แดดดี้รักลูกมากกว่าแม่ แม่ว่าไม่เกี่ยวนะลูก หากแม่ต้องทำ จำเป็น ต้องทำ แม่ก็ต้องทำได้ แต่นี่ แม่ก็ หลอกล่อลูก ว่า แม่ดื่มน้ำจากแก้วนั้นล่ะกันนะลูกนะ ลูกก็คงไม่เสียใจอะไร เพราะอย่างน้อย แม่ก็ทำท่า ว่าน้ำแก้วนั้นมันชื่นใจ แม่เสียนักหนาแล้ว และ แววตาเปี่ยมสุขของลูกก็มี จนมากมาย แม่รู้ว่า อาหารมื้อนี้แม้ว่าจะวุ่นวายซักหน่อย เศษอาหารกระจาย เต็มโต๊ะ ผ้าเช็ดเต็มกระจาย แต่อย่างน้อย อาหารจานนี้เราก็แบ่งปันกันด้วยความอิ่มใจใช่ไหมลูก เพราะรสชาดของอาหาร หรือ จะเท่ารสชาดอาหารที่มาจากใจของลูก จริงไหมลูก

 

     Share

<< Daddy 101Fly with the baby >>

Posted on Thu 7 Dec 2006 0:37