New adventure

ลูกรักของแม่

 

การเผชิญโลกใหม่ อีกแห่ง ที่เมืองไทย ของลูกที่นี่ไม่เลวเสียทีเดียว อย่างน้อย ทำให้แม่และคุณยายได้เรียนรู้และได้เห็นว่า ก้าวแรกของ ลูกเมื่อแม่มองเห็น และ ก้าวที่สอง สาม สี่ ตามมาติด เป็นๆ อย่างไร แม่กับคุณยายตื่นเต้นมากๆ

 

ลูกรักของแม่ ลูกเป็นเด็กพัฒนาการ รวดเร็วเสียจนบางครั้งแม่ตามไม่ทัน เพราะ ด้วยวัย 9 เดือนของลูก ลูกก็เดิน เสียแล้ว และก้าวแรกของลูก ลูกไม่ได้ก้าวแค่ก้าวเดียว ลูกสามารถเดินได้ถึง 5 ก้าว ใน ก้าว แรก ในการเดินของลูก แม่ กับ คุณยาย มองเห็นลูกเดินครั้งนั้น แม่ได้บันทึกไว้ในไดอารี่ลูกรักฉบับภาษาอังกฤษว่าวันไหน ลูกเดิน และได้กี่ก้าว คุณยายได้แต่ ยิ้ม และ แม่ร้องกรี๊ดๆ อะไรกันลูก รีบร้อนไปถึงไหนกัน

 

ญาติๆ ของแม่ เมื่อมาเห็นลูกเดิน มีแต่คนหัวเราะขัน เพราะ ขนาดของร่างกาย และ กริยาของลูกคือยัง ทารกนัก แต่ลูกก็เดินเสียแล้ว เพราะสำหรับเด็กทารกบางคน การเริ่มคลาน เข้าเดือนที่ 8 หรือเดือนที่ 9 แต่ลูกของแม่ ก้าวนำไป โดยการเดิน เสียแล้ว ทุกคนหัวเราะขันเพราะ ท่าทางของลูก แสดงออกถึงความภาคภูมิใจในการย่างก้าวเหลือเกิน

 

ตั้งแต่ ลูกเรียนรู้ที่จะก้าว เดิน ด้วยเท้าเปล่า นับจากวันนั้นมา ลูกเดินไม่หยุดหย่อนเลย ลูก ลูกจะเดินๆ ไปทุกที ทุกทิศ ทุกทาง เหมือนลูกเป็นเด็กที่มีความมั่นใจว่า สองเท้าของลูกจะนำทาง เดินตามหัวใจของลูกนั่นเอง คุณยาย กับคุณตา กลัวลูกจะตกบันได แต่ ลูกก็เดิน ((กึ่งคลาน)) ขึ้นลงบันไดด้วยความสามารถของลูกเอง แม่ ได้แต่มองลูกด้วยความปลื้มใจ แม่โทรไปบอกแดดดี้ว่า ลูกเดินแล้ว แดดดี้ ไม่แปลกใจ เพราะเค้าบอกว่า ลูก เกาะเดิน ตั้งนานแล้ว เค้ายังนึกว่า ลูกจะเดินตั้ง แต่ 8 เดือนด้วยซ้ำไป แม่ว่า แดดดี้ เว่อร์ไปหนอ่ยนะลูกนะ

 

ตอนมาอยู่เมืองไทย ลูกคงเดินเยอะไปหน่อย ลูกเลยไม่มีเวลา หรือ ลืม อึ ก็เป็นได้ เพราะ ปกติ เด็กที่ได้รับนมแม่ ไม่ควร อึ ค้างนานเกิน 2-3 วันนะลูก แม่เลย ไม่รู้จะทำไงดี น้านิ้งบอกว่า เพราะดื่มน้ำน้อยไป ไม่พอ แม่ว่าลูกดื่มเยอะ ในช่วง แรกๆ แต่ช่วงหลัง เริ่มน้อยลง เพราะห่วงเล่น เลยทำให้ไม่ยอม อึ และนี่เป็นครั้งแรกที่ลูกต้องได้รับยา สวน น้านิ้งทำให้ แป๊บ เดียว ลูกก็อึ ออกมา พร้อมอาเจียนด้วยเลย แม่เริ่มไม่สบายใจ หลายอย่างคือ ลูกดื่มแต่นมแม่อย่างเดียวจริงๆ ลูกไม่ยอมทานอาหารอะไรเลย ปกติ ลูกเป็นเด็กทานน้อยอยู่แล้ว แต่นี่มาอยู่ที่นี่กลับไม่ทานอะไร น้านิ้งก็บอกว่าปกติดี คงเพราะ ลูกยังปรับตัวไม่ได้ เกี่ยวกับเรื่องอาหาร และสภาพอากาศ

 

และ สองสามวันต่อมาจากนั้น นิ้วลูกเกิดการอักเสบ เพราะ แม่เองแหล่ะ ที่แย่ เห็นแก่ความสบายเพียงแค่เห็น Hanging nail ภาษาไทยว่าอะไรนะลูก จมูกเล็บไหม มันแยก แม่เลยกัด กัดแล้วยังไม่พอดึงด้วย นิ้วของลูกเลยเลือดออกแม่ ก็เอา แอลกอฮอล์เช็ดให้ แต่ คงไม่พอนะลูก นิ้วลูกเป็นหนองอักเสบ น้านิ้ง ก็ต้องให้ยาแก้อักเสบ ลูกมาทาน แม่รู้สึกผิด ตรงที่แม่ขี้เกียจ มักง่าย และนับแต่นั้นมา แม่ไม่เคยขี้เกียจไม่เคยมักง่ายกับลูก แบบนี้อีกเลย

 

ตอนนี้เรื่องภาษาของลูก ลูกเริ่มพูดได้ หลายคำ มัมม่า ((แม่))หม่ำๆ  ป่ะ คือ ไปนั่นเอง เอาอีก บ๊าย บาย ปลา เต่า นิ่น((น้านิ้ง)) เนิ้ส((น้าเนิ้ส)) และ ยัย((ยาย)) แม่ยังคิดเลยว่า ลูกคงจะเก่งภาษาไทยแน่ๆ แต่ก็ไม่ใช่ ทั้งหมดคือสิ่งแวดล้อมรอบตัวต่างหาก ลูกได้ยินได้ฟัง ภาษาไทยตลอด ลูกเลยสามารถ พูดได้ในตอนนี้ และมีความเข้าใจ แต่เมื่อลูกกลับมาถึงที่นี่ ลูกก็หยุดที่จะพูดไทย แต่ การสื่อสารของเราสองคน คือ ลูกฟังภาษาไทยเข้าใจ แต่ตอบแม่ มาเป็นภาษาอังกฤษไว้แม่จะบันทึกเรื่องนี้ทีหลังนะลูกนะ  เมื่อเราอยู่เมืองไทยได้ 3 สัปดาห์แดดดี้ ก็บินตามมา เอาล่ะสิ ลูกก็ไม่ยอมให้แดดดี้อุ้มด้วย แย่เลย แดดดี้หงอยไปหน่อย แต่ พอ ได้ คุ้นเคยกัน ลูกก็ยอม แต่กว่าจะยอมนี่ ใช้เวลาอยู่สองสามวันนะลูกนะ ตรงนี้แม่เองก็ยังหาสาเหตุไม่เจอเหมือนกันว่าทำไม

 

เราไปเที่ยวกันหลายที่ และเป็นครั้งที่สองของลูกในการได้ไป เดินเล่นบนทราย ที่ทะเล ดูเหมือนลูกจะชอบนะลูก เมื่อเทียบกับ ครั้งแรกที่ลูกจะ ยกเท้าหนี แล้ว ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ลูกคงไม่เข้าใจนะ น้ำทะเลที่ฟลอริด้าตอนนั้นก็เย็นด้วยนะ แต่พอมาเล่น ที่เมืองไทย ลูกชอบ แต่ พอหกล้มน้ำทะเลเข้าปากเท่านั้นล่ะ ลูกร้องไห้จ้าเลย

 

แม่ ไปเที่ยวกับ กลุ่มเพื่อนสนิทของแม่ ลูกก็งอแง เหมือนเดิม แม่เข้าใจนะลูกนะ ว่าลูกยังเล็ก และ การเดินทาง แต่ละทีมันเหนื่อย และ ร้อน สำหรับลูก แต่เพื่อนแม่ แต่งเพลงแล้วร้องให้ลูกฟัง ลูกคงจะชอบเสียงเพลงนะลูก เพราะน้าโม่ เล่นกีตาร์แล้วร้องเพลง ให้ลูกฟัง ลูกนิ่ง แล้วก็ฟัง แต่เมื่อเราไปเที่ยวเขาใหญ่ ลูกไม่งอแงเลย ด้วยว่าอากาศเย็นด้วยนะ แม่ว่า ลูกเลยสนุกกับการเที่ยวครั้งนั้น เป็นอย่างมาก และครั้งนี้ลูกของแม่ แข็งแรงมาก ไม่ป่วยไม่เจ็บไข้อื่นใด นอกจากอาการติดเชื้อ ที่แขน และ มีการอักเสบเป็นหนองที่นิ้วเท่านั้นเอง

 

เมื่อได้เวลากลับ อเมริกาบ้านเราอีกครั้ง คุณยายร้องไห้ แม่รู้สึกแย่มากเลย เพราะปกติการเดินทางของแม่แต่ละครั้ง คุณยายก็ แค่ซึมๆ หรือ กอด หอมกัน แต่มาครั้งนี้ เพราะลูก คุณยาย ร้องไห้ แม่ รู้สึกว่า หัวใจแม่เหมือนจะหลุด แม่รู้แม่เข้าใจว่าคุณยาย รู้สึกยังไง เพราะ แม่เคยจำได้ คุณยายของแม่ เคยบอกแม่ว่า รักของแม่ที่มีต่อลูกลึกซึ้งหนักแน่น มั่นคง แต่รักจากยายที่มี ให้หลาน คือรักอย่างเดียว เพราะ รักได้แบบทุ่มเท ที่เหลือ คือหน้าที่ของพ่อแม่ที่จะได้ดูแลสั่งสอนกันเอง แม่ จำสายตา คุณยาย ได้เลยวันที่เราสามคนลาคุณยายกลับบ้าน ส่วนคุณตา ได้แต่กอดลูกนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไร และเป็นครั้งแรกที่แม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่สุด  เพราะแม่เข้าใจความรู้สึกนี้มากขึ้น เพราะครั้งนี้ แม่ได้มีโอกาส ได้เข้าใจลึกซึ้งของคำว่า แม่ และ คำว่า รัก จากแม่ อย่างลึกซึ้ง แม่ รู้สึกรัก และ สงสารคุณยายมากๆ น้ำตาคุณยาย ไม่ได้เห็นบ่อยๆนะลูก เมื่อคุณยายน้ำตาไหล ด้วยความอาลัยแบบนี้ แม่รู้เลยว่า หัวใจของคุณยายรู้สึกอย่างไร

 

     Share

<< Fly me to ThailandStar will I be >>

Posted on Fri 15 Dec 2006 0:48