Aggressive behavior

ลูกรักของแม่

 

วันนี้ต้องดึงเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนนะครับ ..........

 

อย่างที่แม่บอกแต่แรกนะลูก ว่าลูกมีแวว เป็นเด็กก้าวร้าว แม่เริ่มเห็นตั้งแต่ ราวๆ 15-16 เดือนแล้ว แม่เองก็พยายามจะแก้ไข แต่ ไม่สำเร็จที่สำคัญ สุดโต่งเลยเมื่อ 18 – 23 เดือน ทุกครั้งที่ลูกเล่นกับใคร ไม่ว่าอะไร ก็ตาม บางครั้งไม่มีใครทำอะไรลูกเลย ของเล่นก็ไม่ได้แย่ง แค่อยู่ในวงมือสวิงของลูก ลูกก็ตบ ดึงผม ทำสารพัด ยิ่งหากใครทำตอบ หรือร้องไห้ ลูกก็จะกัด แม่ไม่เข้าใจ แม่เกิดภาวะเครียดมาก แม่ยังคิดว่า แม่ต้องจัดการกับลูกอย่างไร และการเล่นของลูก ในกลุ่มแต่ละครั้ง แม่ ไม่เคยพลาดสายตา ต้องคอยประกบ ตลอด เพราะ ไม่งั้น ลูกก็อาละวาด เตะ ทำสารพัดที่เรียกว่า ก้าวร้าว ถ่มน้ำลายลูก ก็ทำ

 

แม่เห็นว่าพฤติกรรมลูกเริ่มแย่ แม่เลยเริ่มไม้แข็.งกับลูก แต่แม่ไม่ตี เพราะแม่มีความเชื่อว่า การตี กับเด็กที่มีความก้าวร้าว เป็นการสนับสนุน การก้าวร้าว แม่เลยใช้วิธีการพูด และ ดึงออกจากกลุ่มเลย แม่ไม่ให้ลูกเล่นเลย แล้วก็อธิบายให้ฟัง ว่าทำไม ต้องดึงออกมา เพราะลูกเล่นไม่น่ารัก ไม่มีใครชอบโดนทำร้ายแบบนั้น ลูกก็ร้องกรี๊ดๆ  แม่ปล่อยให้ลูกร้อง บางครั้งลูก ร้องจนอาเจียนออกมา แต่แม่ก็ยังปล่อย ทำความสะอาดจนเสร็จ แม่ก็มาอธิบายว่าทำไม  ว่าแม่ไม่อยากอุ้มไม่อยากกอด เพราะกริยาแบบนั้นไม่น่ารัก อยากได้อะไรก็อธิบาย เพราะ ลูกสามารถสื่อสารกับแม่ได้แล้ว

 

แรกๆ ลูกของแม่ โดนวันละหลายรอบมาก แม่จัดการสารพัดวิธี ให้นั่งนิ่งๆ ไม่ให้เล่น ดึงออกจากกลุ่ม หรือแม้กระทั่ง ให้ลูก Quiet time คือปล่อยให้อยู่ในห้องคนเดียวเลย แล้วแม่ก็บอกว่า หากเล่นไม่ได้ ดี แล้วไม่ฟังก็ นั่งคนเดียว แล้วคิดเองแม่รู้ว่าลูกคิดไม่ได้แน่ๆ แต่ลูกจะเกิดความเข้าใจ

 

ส่วนหนึ่งแม่รู้ว่ามาจาก การสื่อสารเพราะลูกยังสื่อสารไม่ได้ชัดมากนัก ส่วนหนึ่งก็มาจากนิสัยของลูกเอง แม่ต้องใช้ความอดทน อดกลั้น กับการอธิบายและ ใช้หลายวิธีกับการจัดการกับลูกมาก

 

ต้องสลับกันไป เพราะบางวิธี ตามตำรา หรือ ตามวิธีของแม่คนอื่นว่า ลูกกัดแม่ก็กัดบ้าง แม่ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น เพราะ อย่างที่บอกคือ เด็กก้าวร้าว แล้วเราก้าวร้าวใส่มันคือ การสนับสนุน เมื่อลูกกัดแม่ แม่ก็จะร้องเจ็บ แล้วก็จะ ไม่เอาลูกเลย ไม่ว่าลูกจะพยายามมาหาแม่ยังไง แม่ก็ไม่เอา แล้วแม่ก็บอกคำว่าเพราะลูกกัดแม่ แม่เจ็บแม่ไม่เล่นด้วย แม่ก็จะให้ลูกขอโทษ แล้ว พูดว่าจะไม่กัด ไม่ทำให้แม่เจ็บ แล้วทุกครั้งหากลูกทำกับคนอื่น แม่ก็ให้ ลูกขอโทษด้วยเช่นกัน หากไม่ขอโทษ แม่ก็จะ เอาลูกกลับบ้านเลย แต่หากแม่เป็นโฮสต์ของ กลุ่มเพื่อนเล่นของลูก แม่จะให้ลูกนั่งบนเก้าอี้ ซึ่งแม่เรียกว่า Naughty chair ไม่ให้ลูกเล่นด้วย เลย ราวๆ 5 นาที หากลูกร้องและพยายามจะลุกจากเก้าอี้แม่ก็จะถามว่าจะนั่ง ต่อ หรือ โดนนานกว่านี้

หากนั่งต่อไป อีก สาม นาที ลูกก็จะได้กลับมาเล่น

 

มันก็ได้ผลขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะ แม่เอาจริงเอาจัง และ ลูกเองก็โตแล้วก็น่าจะเข้าใจคอนเซปที่แม่ลงโทษลูกด้วย เพราะสำหรับเด็ก แม่ว่าการเล่นสนุกๆ จู่ๆ โดนทำโทษไม่ให้เล่นนี่ มันคงแย่มากๆเลยนะ เพราะแม่เองจำได้ว่า ตอนเด็กๆ เวลา แม่อยากเล่นอยู่ แต่แม่โดนเรียกให้กลับบ้านนี่มัน น่าเสียใจมากๆเลย แม่เลี้ยงลูก แม่ก็เอาความรู้สึกของแม่ทั้งนั้น จะว่าใช้วิชาการ หรืออะไรก็ไม่ใช่  เพราะ แม่ เชื่อว่า วิธีการที่เหมาะสมกับเด็กแต่ละคน อยู่ที่แม่ แต่ละคนดึงเอา มาใช้ในเหมาะกับอุปนิสัยส่วนตัวของเด็กด้วย

 

แม่เองต้องยอมรับบางที แม่แทบจะร้องไห้ เวลาแม่เห็นเด็กที่ลูกกัด หรือ ลูกตี นิ้วเลือดออก หน้าแดงก่ำด้วยฝ่ามือของลูก แม่คิดไม่ออกเลยว่าหากเด็กคนอื่นมาทำกับลูกแม่แบบนี้บ้างแม่จะทำยังไง แม่ คิดแบบนี้ แม่เองก็เสียใจแม่หลายคน มีความเข้าใจว่าเด็กวัยขนาดนี้ มีพฤติกรรมแบบนี้ แต่สำหรับแม่ แม่เห็นลูก เป็นแบบนี้ แม่ไม่สบายใจเลย

 

ลูกเอง เมื่อเห็นแม่เอาจริง เอาจัง และ เข้มงวดมากขึ้นทุกขณะ ลูกเองก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่การผลัก การแย่งของเล่นก็ยังมีบ้าง อันนี้ แม่ ถือว่าเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยลูก แม่จะใช้คำว่าแชร์ และเทคเทิร์น ซึ่งลูกเข้าใจได้ดี และ ดีขึ้นมากๆ แรกๆ เลยลูกจะร้อง กรี๊ด และไม่ยอม เมื่อเด็กที่ได้ของเล่นเสร็จแล้วตามที่แม่กำหนด แม่จะขอคืน แล้วเอาคืนมาให้ลูก แต่แม่จะไม่เคยดึงของเล่น ออกจากมือลูกเลย แม้ว่าลูกจะแย่งคนอื่นมาก็ตาม แม่จะขอให้ลูกคืนมาให้กับแม่ แล้วแม่ก็จะอธิบาย แม่พยายามใช้วิธีนุ่มนวลกับ ลูกเสมอ  แม่ เห็นพัฒนการที่ดีขึ้นของลูก ลูกเรียนรู้ที่จะแบ่งปัน และ เริ่มใช้คำว่าแชร์ ลูกก็จะ ยิ้ม แม่ก็จะ ทำท่าดีใจแล้วก็ชมลูก ทำหน้าปลื้มอกปลื้มใจว่าลูกของแม่ ดี เก่ง และ มีน้ำใจ 

 

ปัจจุบันที่แม่บันทึกเรื่องนี้ลูกของแม่ 34 เดือน แล้วลูกรู้จักคำว่า รอ แชร์ และ เทคเทิร์นได้เป็นอย่างดี มีบ้าง ที่บางทีมีคนมาแย่ง ของเล่นจากมือลูกเลย ลูกก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ แม่จะรีบอธิบายทันทีเลยว่า เห็นไหม เด็กแบบนี้ เป็นเด็กไม่มีน้ำใจ ต่อไปจะไม่มีใครเล่นด้วย เพราะเค้าอยากเล่นคน เดียว หากลูกไม่อยากเล่นคนเดียวและอยากมีเพื่อน ลูกก็ต้องรู้จักแบ่งปัน เพราะของเล่น ยิ่งมีคนเล่นด้วยมากเท่าไหร่ความ สนุก มันก็มากขึ้นเท่านั้น และแม่ก็จะ แสดงให้เห็น ว่าการเล่นของเล่นโดยแบ่งกัน มันเป็นยังไง ในกลุ่มของลูก  หากถามว่าปัจจุบันนี้ มีพอใจกับพฤติกรรมของลูกไหม แม่ต้องตอบเสียงดังฟังชัด เลยว่า แม่พอใจและภูมิใจลูกของแม่ที่สุด แม่ถือว่าแม่ทำสำเร็จ ลูกของแม่เป็นเด็กดี มีน้ำใจและ เข้าใจ คำว่า “เพื่อนที่ดี” เป็นอย่างไร ตามประสาวัยของลูก

 

สำหรับแม่ บทเรียน และ การปราบเด็กก้าวร้าวคือความใจเย็นของแม่ ต้องมีความใจเย็นมากๆ ไม่แสดงอาการโกรธ แต่แสดง อาการไม่พอใจ และ ต้องเข้มงวดกับลงโทษทันที เดี๋ยวนั่น  ไม่ใช่การตี แต่เป็นการให้เรียนรู้ว่า เมื่อเล่นดีไม่ได้ก็ไม่ต้องเล่น เป็นการชัดเจน และอธิบาย ตลอดเวลา นั่งมองหน้า สบตากัน แล้วก็บอก แต่ไม่ใช่ บอกว่า ลองนึกดูสิว่าหากลูกโดนตีแบบนั้น เพราะแม่เรียนรู้ ว่า การบอกลูกว่า แม่มองไม่เห็น อย่าไปไกลจากแม่ ลูกจะนึกไม่ออก เพราะวัยสำหรับลูกคือมองสิ่งต่างๆ จากตัวเอง แม่เลยบอกว่า หากลูกมองไม่เห็นแม่ นั่นคือ ลูกไปไกลจากแม่มากแล้ว และ ก็ได้ผล แม่เรียนจากสิ่งนี้ แม่เลยสอนลูก ว่า หากลูกต้องการมีเพื่อน ต้องการเล่นกับเพื่อน อยากสนุก ลูกก็ต้องเล่นดีๆ ไม่มีใครอยากเล่น เจ็บๆ ไม่มีใคร ไม่อยากเล่น กับคนที่ไม่แชร์ของเล่น เราเป็นเพื่อนที่ดีได้ เพราะลูกแม่เป็นเด็กดี คือ ทั้งปราบและ ปลอบโยน สำหรับแม่นะลูก แม่ว่าได้ผล เพราะ จิตวิทยาเด็ก เด็ก((หรือผู้ใหญ่))ยังบ้ายอ ยังชอบได้รับการชื่นชมเลยนะลูกนะ

 

     Share

<< The wishSecond Halloween >>

Posted on Thu 18 Jan 2007 0:49