Potty train

ลูกรักของแม่

 

การเริ่มต้น ฝึกการเข้าห้องน้ำของลูก เมื่อหลังจากที่ได้ไปเลือกโรงเรียนของลูกแล้ว ตอนอายุ 27 เดือน แม่เริ่มสอนให้ลูกรู้จัก กับกระโถน แล้ว ก็สอนให้ลูกรู้จัก ห้องน้ำของแม่ และ แดดดี้ แต่โดยปกติ แม่และแดดดี้เข้าห้องน้ำก็ไม่เคยปิดประตูอยุ่แล้วลูกก็เห็น เมื่อแม่ ทำการแนะนำแบบนี้ ลูกทำค่อนข้างได้ดี

 

แรกๆ จะมีปัญหาบ้าง เพราะแม่ใส่ผ้าอ้อมอยู่ จน หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป แม่คิดว่า ไม่ดีล่ะ เพราะการใส่ผ้าอ้อม บางครั้งเมื่อลูก เกิดการ Accident ขึ้นมาลูกก็ยังรู้สึกแห้งอยู่ดี

 

แม่เลยจัดการให้ลูก ใส่กางเกงใน แบบเด็กโต แม่พูดทางทางจิตวิทยาของแม่ ว่า ลูกชายของแม่โตแล้ว ไม่เอาผ้าอ้อมแล้ว และ ทุกครั้งที่ลูกฉี่ แม่จะทำหน้าดีใจ แม่จะ ค่อนข้าง ตรงเวลาและตั้งใจกับการฝึกกับลูกมาก

เพราะแม่ได้ยิน และได้ฟัง จากแม่ ๆ ชาวอเมริกันรอบตัวว่ามีปัญหาอย่างไรในการฝึกลูก ให้เข้าห้องน้ำและเลิกผ้าอ้อมว่าต้องให้ขนม เป็นสินบน บ้าง ต้องอย่างนั้นอย่างนี้ แต่สำหรับแม่ แม่ว่า ระบบขับถ่ายของลูกมันเป็นเรื่องธรรมชาติ แล้วแม่มีความจำเป็นอะไรไหม ที่ต้องให้สินบนกับลูก ในเมื่อมันเป็นระบบขับถ่ายที่ลูกควรจะทำได้ และ แม่เชื่อว่าแรงพลัง ไหนเลยจะเท่าแรงพลังแห่งความภาคภูมิใจตัวเองลึกๆ ว่า ตัวเองทำได้ กับการได้รับของ แม่ไม่อยากฝึกนิสัย นี้ให้กับลูก ว่าเมื่อลูกทำอะไรได้ให้แม่พอใจ ลูกต้องได้รับรางวัล แม่เชือว่า รางวัลแห่งความรัก และ รางวัลแห่งความภาคภูมิใจมันลึก และมั่นคงกว่านะลูก เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นส่วนหนึ่งที่สร้างความมั่นใจให้กับลูกว่า เรื่องแบบนี้ลูกทำได้ และไม่ใช่แค่ตัวลูกเอง เท่านั้นที่ภูมิใจ แม่ และ แดดดี้ภูมิใจลูกมากเช่นกัน เพราะมันเป็นขั้นตอนการเติบโต อีกขั้นของลูก

 

แม่อ่านหลายตำรา ไม่มีข้อกำหนดกฎเกณฑ์ใดตายตัวว่า ต้อง ให้เด็กเวลาไหน เด็กจะแสดงเองเมื่อพร้อม สำหรับแม่ แม่ว่า ทำไมต้องรอ ในเมื่อลูกสื่อสารได้ลูกบอกได้ ลูกมีความเข้าใจ ลูกก็ต้องทำได้ และ แม่เองก็ไม่ได้กดดันอะไรกับลูก แค่คิดว่าหากได้ก็ดี ไม่ได้ก็เริ่มใหม่ อย่างน้อย ก็ เป็นการ แนะนำสิ่งใหม่ๆ ให้กับลูกในวัยของลูก เพราะโดย พัฒนาการเด็ก จากหนังสือ และที่แม่คุยกับหมอ บอกว่าเด็ก สามขวบขึ้นไป ควรเรียนรู้การใช้ห้องน้ำได้เองแล้ว แม่อาจจะแนะนำหรือ เริ่มให้ลูกเร็ว แต่แม่ พิจารณาและคิดแล้วแม่ไม่เห็นผลเสียอื่นใด แม่คิดว่า การใช้ สัญชาติญาณ และ ความภาคภูมิใจส่วนลึก มาเป็นแรงโน้มน้าวจิตใจให้กับลูกน่าจะสำเร็จได้ดีกว่าการให้ขนม หรือ สิ่งของ เพราะ เหตุผลอย่างที่แม่บอก ข้างต้น รวมถึง ลูกเองพื้นฐานนิสัยไม่ใช่เด็กทานจุกจิกหรือทานง่าย แม้แต่ขนม หอมหวานก็ตามที ดังนั้นแม่เลือกวิธีของแม่ วิธีที่แม่คิดว่าเหมาะสมกับลูกของแม่ นั่นคือสร้างความภาคภูมิใจ และ มั่นใจตัวเองให้กับลูก

 

แม่เลยให้ลูกเข้าห้องน้ำ และ คอยเตือนลูก ทุกๆ 15 นาที ในวันแรก และ ลูกก็ทำได้ดี มีอิดออดบ้างแต่แม่ก็ เชียร์ แม่ก็พูด ให้ลูกของแม่ มีความมั่นใจ มีความสนุกในการเข้าห้องน้ำ และ ลูกรู้ว่าทุกครั้งที่ ลูก ทำได้ แม่จะทำหน้าดีใจ และ ภาคภูมิใจ ในตัวของลูกแม่แค่ไหน แม่ก็ปรับเวลา ให้กับลูกตามความเหมาะสม จาก 15 นาทีก็เป็น 20 นาทีในวันต่อไป และ 30 นาทีในวันต่อไปเรื่อยๆ สุดท้าย ลูกสามารถ สำเร็จจาก การฉี่ ได้โดยไม่ต้องพึ่งผ้าอ้อมอีกแล้ว เพราะแม่บอกลูกว่าลูกบอกแม่ได้ ว่าลูกจะไปฉี่ และ ลูกทำได้ เพราะลูกเก่ง แม่ให้ลูก ฟลัช น้ำทิ้ง แล้วบอกลาเจ้าฉี่ของลูก ลูกก็ทำได้ดี มีบ้างที่ลูก เกิดรั่ว หรือ เปียกเสียก่อนที่จะเข้าห้องน้ำ แม่ก็ได้แต่ยิ้มแล้วกอดลูกว่า ลูกเก่งแล้วไม่เป็นไร คราวหน้าหากปวด  รีบวิ่งเลยนะลูก เราก็ได้เกมส์ใหม่ คือ การวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วเมื่อลูกบอกว่า “I want to go potty” เพราะแม่รู้ ว่า เมื่อลูกพูดว่าต้อง ฉี่ นั่นคือ ต้องเดี๋ยวนั้น เราสองคนศึกษา กันและกัน ในที่สุด แม่สามารถ บอกให้ลูก อั้น ได้ว่าแป๊บหนึ่งลูก วิ่งเร็วๆ แป๊บหนึ่ง และ ลูกก็สามารถทำได้ และสำเร็จผล ภายใน 1 อาทิตย์ ครึ่ง จนถึงเดี๋ยวนี้ ลูกของแม่ เก่งขนาด ไม่ฉี่ได้ ถึง สาม ชั่วโมง แต่แม่ไม่ให้กลั้นนานกว่านี้ แม่ยังเช็คลูกอยู่เสมอ

 

เรื่องการฝึกเข้าห้องน้ำสำหรับการอึ แม่ก็เริ่ม พร้อม กับการฉี่นั้นเอง อย่างลูก ไม่ยากเลย เพราะ ลูกของแม่ เป็นเด็กที่ค่อนข้าง อึ ยากอยู่แล้ว แม้ว่าแม่จะปรับนม ปรับการรับอาหารของลูก และ ชนิดของอาหาร ก็ตามที่ ดังนั้นการอึของลูกแม่จะสังเกตเห็น ทันทีที่ลูกทำท่าจะอึ แม่รีบ อุ้มแล้วถอดกางเกง บอกลูกว่า แป๊บลูก เราไปอึ กันในห้องน้ำนะลูก แล้วแม่ก็จะคอยลุ้น บอกลูกว่า ฟังเสียงนะลูก ถ้าดังปุ๋ม เมื่อไหร่แสดงว่าลูกทำสำเร็จ แล้วเราสองคน แม่ลูกก็ช่วยกันเบ่ง เมื่อดังปุ๋งแรก แม่จับลูกมาดูผลงาน ของตัวเอง แล้วบอกกับลูกของแม่ว่า เห็นไหม ลูกเก่งมาก พยายามต่อไป แล้วก็ ทำเสียงลุ้น คอยฟังเสียง ปุ๋ง ของการตกน้ำ เมื่อลูกเสร็จแล้ว แม่ก็จะ ชื่นชมแล้วให้ลูก ดูผลงานของตัวเอง อีกครั้ง แล้วก็บอกลากันไป ตอนนี้ลูกของแม่น่ารักมาก ลูก บอกว่า “ Bye bye poo poo, I will see you again” แล้วลูกก็กดฟลัช ลาจากกันไป มันเป็นความตื่นเต้นของแม่อย่างแท้จริง

ก็อย่างที่แม่บอกนะลูก ความสามารถความสำเร็จของ ลูก ไม่ว่าจะกิน จะนอน จะอึ จะฉี่ คนเป็นแม่ปลื้มใจได้เสมอ

 

เมื่อสำเร็จครั้งที่หนึ่งก็ต้องมีครั้งที่สอง และ ครั้งต่อๆ ไป ลูกของแม่ทำได้ดีมากสำหรับอึ ลูกไม่เคย มีปัญหาเลย เดี๋ยวนี้ ลูกสามารถ จัดการตัวเองได้ดี แม่เสียอีก คอยแอบมอง คอยเช็ค ว่าลูกทำได้ดีไหม เห็นไหม ลูกของแม่สำเร็จ การฝึกเข้า ห้องน้ำด้วยอายุ 27 เดือน ครึ่งเท่านั้น ก่อนวัยสามขวบที่หมอบอกว่า เริ่มแนะนำได้

 

แม่มีความเชื่อแบบนี้นะลูก ความสำเร็จ มันมาจากความมั่นใจ เมื่อลูกมั่นใจ แม่มั่นใจ เรามีความสุขกับความสำเร็จ ลูกก็ต้องสมบูรณ์ แม่ไม่คาดหวังว่าลูกจะเร็วแบบนี้ แต่ลูกก็ทำได้

 

ส่วนตอนกลางคืนหลายคนเป็นห่วง ว่า ทำอย่างไร แม่จะให้ลูกดื่มน้ำหรือนม ก่อนนอน 1 ชั่วโมง ก่อนนอน แม่ก็จะให้ ลูกเข้าห้องน้ำก่อน ลูกก็จะแห้ง เกือบตลอดคืน มีบ้างที่ เปียกแฉะ แม่ไม่เคยรำคาญหรือหงุดหงิดที่จะต้องตื่นมาเปลี่ยน ให้ลูก แต่แม่รู้ว่า สิ่งที่แม่อดทนวันนี้จะเป็นผลดีกับลูกในภายหน้า และ ก็เป็นจริง ในที่สุด ลูกเรียนรู้ที่จะ แห้งตลอดคืน  ได้ใน สัปดาห์ที่สาม แห่งการฝึก เข้าห้องน้ำของเรา

 

ตอนนี้ลูกของแม่ เป็นเด็กปลอดผ้าอ้อมโดยสิ้นเชิง ถามว่า แม่พอใจไหม แม่พอใจและภูมิใจลูกมากที่สุดเลย

     Share

<< 2 Year check upLove you can keep >>

Posted on Thu 1 Feb 2007 6:58