I am sir Will-Will

ลูกรักของแม่  Fall 2006

 

ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นสบาย เทศกาลต่างๆ ในช่วงซัมเมอร์ก็ยังสนุก และ ยังเป็นช่วงสดใส

 ตอนนี้เริ่มเข้าฤดูใบไม้ร่วง มีเทศกาลต่างๆ เข้ามามากมาย  ตั้งแต่เทศกาลทางศาสนา และ

เทศกาลบันเทิงต่างๆ อย่างเช่น

 

ที่นี่ทุกปีจะมี เทศกาล Renaissance เทศกาลนี้คนจะแต่งกายกันอย่างสนุกสนาน มีทั้งเจ้าหญิงเจ้าชาย ราชินี อัศวิน สารพัดล่ะลูก ตอนแรก ก่อนที่แม่กับแดดดี้ตัดสินใจจะไปเที่ยวเทศกาลนี้ แม่ไม่แน่ใจว่า ลูกจะชอบไหม เพราะ เกิดจากเครื่องแต่งกายทั้งหลาย ที่ดูแฟนซี น่าสนใจ น่าดู สวยงาม และน่ากลัวไป พร้อมๆ กัน

 

พอเอาเข้าจริงๆ ลูกของแม่กลับสนุกเสียอีก และ อยากเล่นกับกิจกรรมหลายๆ อย่าง ซึ่ง กิจกรรมหลายอย่างเหล่านั้นมีข้อจำกัด กับอายุและส่วนสูงของลูก เช่นการเล่นเรือไวกิ้ง และ ฉากแข่งม้าอื่นๆ ที่เตรียมไว้สำหรับกิจกรรมของเด็ก ลูกพลาดไปหลายรายการ อย่างน่าเสียดาย แต่ก็ยังดีที่ลูกสนุก และ ยอมรับกับมันได้ เพราะยังมีอีกหลาย อย่างตื่นตาตื่นใจให้กับลูกได้เห็น เช่น การต่อสู้กันบนหลังม้า   ลูกรักของแม่สนุกสนานกับกิจกรรมนี้มาก  เช่นการตกปลาที่ทำไว้สำหรับเด็กเล็ก  และสิ่งที่ลูกชอบที่สุดคือการแทะขาไก่งวง ซึ่งขาใหญ่มากๆจริงๆ ลูกกลับ แทะมันได้อย่างเอร็ดอร่อยยิ่งนัก ทำเอาแม่แปลกใจ

 

และในงานก็มี กิจกรรมสำหรับเด็กเล็กอย่างลูกบ้างเช่นกัน คือ การแต่งตั้งยศฐาบรรดาศักดิ์ จาก พระราชา โดยให้ เด็กหญิง เป็น Dame และเด็กชาย  เป็น Sir ตอนแรกแม่นึกว่า ลูกของแม่จะอาย เพราะ เด็กที่แม่เห็น เด็กโตบางคนก็อาย ม้วนไปก็มี เพราะมีทั้ง พระราชา พระราชินี และ ยังเหล่าข้าราชบริพารทั้งหลายแต่งตัวกันได้พิลึกพิลั่น แม่ยังแอบกลัว และ หวั่นใจว่า ลูกจะกลัวไหม เพราะเด็กๆ หลายคน ต้องมีผุ้ปกครองขึ้นไป บนเวทีด้วยก็มี แต่ลูกของแม่ วิ่งขึ้นไปเลย 

 

พระราชา ก็เอาดาบมาทาบที่ไหล่ลูกแล้ว บอกว่า ต่อไปนี้ ลูกจะเป็น Sir William ลูกบอกว่า ไม่นะ I am sir Will will สงสัยเพราะลูกเคยชิน ที่แม่กับแดดดี้เรียกลูกตลอดเวลาว่าแบบนี้นะลูก พระราชา ถึงกับหัวเราะ แล้วเรียก ชื่อลูกใหม่

 

จากนั้น ตลอดบ่าย แม่เรียก วิลวิล เฉยๆไม่ได้แล้วนะครับ แม่ต้องเรียกลูกว่า เซอร์ วิล วิลตลอดเลย แม่อดขำไม่ได้จริงๆ แล้วลูก ก็จะประคอง แผ่นยศฐานะ ของลูกไปตลอด เจอใครก็จะทักทาย บอกกล่าวเค้าไปทั่ว ว่าลูกนี่เป็น เซอร์ แล้ว  หลายคน ปรบมือให้ ในความกล้าหาญและ การกล้าแสดงออกของลูก แน่นอนในความรู้สึกของแม่คือ ความภาคภูมิใจ ลึกๆ ไปแล้วแม่ไม่ได้แคร์ หรอกว่า ลูกจะเป็นอะไร แต่แม่ภูมิใจ ในความมั่นใจของลูกต่างหาก ที่ลูกกล้าแสดงออก เพราะการเลี้ยงลูก แบบสองวัฒนธรรมของแม่นั้น ต้องบอกเลยว่า เหนื่อยและแอบมีความกังวลใจ เช่นกัน ว่าเลี้ยงอย่างไรให้ เหมาะสมกับความเป็นลูกคนไทย ที่สามารถ มั่นคงมั่นใจ ในสังคมอเมริกัน ลูกรู้ไหมครับ เพราะสังคมสิ่งแวดล้อมที่ลูกเติบโตที่นี่ คือการเติบโตเป็นตัวตน ของตัวเองคือสิ่งสำคัญที่สุด ต้องมั่นคง และรู้จักที่จะดูแลตัวเอง ต้องรู้จักตัวเอง มี identity and know who you are เพราะสำหรับแม่แล้ว ตราบใดที่เรารู้จักตัวเองที่แท้จริง ไม่ว่า คนรอบข้างจะเป็นอย่างไร ก็จะไม่เปลี่ยนแปลงตัวเรามากนัก เพราะเรารู้ว่าเรา คือใคร

 

 แม่อยากจะให้ลูกเติบโต ที่จะสามารถ มีชีวิตที่มีความสุขและแข็งแรงในสังคม และสิ่งแวดล้อมแบบนี้ และในทางกลับกัน แม่ก็อยากให้ลูกรู้จัก สิ่งที่แม่มีมาเช่นกัน แม่เองได้แอบหวังว่า แม่ไม่ได้ใส่ สิ่งต่างๆให้กับลูกมากเกินจำเป็นไปนะลูก

     Share

<< A PromiseWhen I learn to know new people >>

Posted on Thu 19 Apr 2007 22:05