Winter…Christmas is coming

Winter…Christmas  is coming-2006

 

หน้าหนาวครั้งนี้ เป็นหนาวครั้งที่สามในชีวิตน้อยๆ ของลูกนะครับ ปีนี้ หน้าหนาว เป็นฤดูที่สนุกสนานสำหรับลูก และ สนุกเพิ่มมากขึ้นในทุกๆปี ปีนี้ เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เรามีการจัดต้นคริสต์มาส ในบ้าน ลูกตื่นเต้นมากเหลือเกิน ทำตัวเป็นผู้ช่วยตัวน้อยได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดูที่สุด เพราะปีนี้ลูกได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวหนังสือ เมื่อต้นคริสต์มาสที่บ้านเราเป็น ต้นคริสต์มาสพลาสติก ดังนั้นการจัดต้นคริสต์มาสของเราก็ต้องจัดเรียงตามตัวหนังสือ ลูกสามารถช่วยแดดดี้ได้อย่างดี เพราะลูก แยกแยะ ตัว A,B,C ออกแล้ว และสามารถจัดหมวดหมู่ได้ดียิ่งนัก แม่มองด้วยความภาคภูมิใจที่สุด

 

ในที่สุดต้นคริสต์มาส ก็เสร็จสมบูรณ์ ลูกเริงร่าที่สุด และ มีความเข้าใจด้วย แต่ระหว่างที่เราจัดเอา Ornament  แขวนต้นคริสต์มาส ลูกทำ  Ornament ชิ้นหนึ่ง ซึ่งเป็นรถไฟ ราคาแพงมาก แตก และ แม่ตั้งใจจะให้ซื้อให้ลูก ปีละ 1 ชิ้นสำหรับเป็น Ornament พิเศษสำหรับลูก แต่เมื่อลูกทำแตก แม่ เกิดอาการเสียใจอย่างแรง แม่ผิดพลาดตรงที่ เห็นความสำคัญของสิ่งของ

มากกว่าจิตใจของลูก แม่ลืมนึกไปว่า ความรู้สึกสนุกสนานของลูกมันมีค่ามากกว่านั้น แม่รู้สึกแย่มากๆ เพราะตอนที่แม่เก็บ ชิ้นส่วน Ornament ที่แตกอยู่นั้น แม่น้ำตาแทบไหล เพราะความตั้งใจของแม่ ตอนนั้นเหมือนกับว่า แม่จะ หาซื้อ หรือ Ornament อันนี้ของลูก หายไปแล้ว ในหนึ่งปี ทำไมแม่คิดอย่างนั้นก็ไม่รู้ จนแดดดี้มาบอกว่า ความสุขของลูกสำคัญกว่าสิ่งอื่นนะ ของมันแตกกันได้ ทำไมต้องให้ความสำคัญกับสิ่งของมากกว่าความรู้สึกของลูก ดูหน้าลูกสิ ความสนุกมันหมดไปเลยนะ ชิ้นนี้แตก ก็หาชิ้นใหม่มาเป็น Ornament พิเศษให้ลูกได้นิ ของแตกนะ ไม่เป็นไร อย่าทำให้ใจตัวเอง กับใจลูกแตก เท่านั้นล่ะลูก แม่เสียใจมากๆๆ แม่เดินไปขอโทษลูก แล้วเราสองคนก็ปรับความเข้าใจกัน ลูกก็บอกแม่ว่า ลูกจะระวังมากขึ้น แม่เสียใจจริงๆ เพราะทุกครั้งลูกเดินผ่านหรือ พยายามจะจับ Ornament ลูกจะบอกแม่เสมอว่า Mommy I will be careful ok, I won’t break it again แม่รู้สึกแย่เหลือเกิน หัวใจแม่ ห่อเหี่ยว และ รู้สึกเจ็บทุกครั้งที่คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากน้อยๆ ของลูก แม่ขอโทษนะลูกนะ  แม่เสียใจเหลือเกินแม่รู้ว่า เด็กเล็กอย่างลูก มีความสุขก็คือการทำอะไรก็ได้ให้แม่ พึงพอใจ และ ลูกก็จะมีความสุขไปด้วย แม่เสียใจที่ตีมูลค่าของ มากเกินไป ไม่ได้มองลึกไปในความรุ้สึกของลูกในตอนนั้น แม่เสียใจนะลูก

 

แต่ แม่ก็ปล่อยให้มัน รักษาตัวเองด้วยความรักของแม่ ที่มีกับลูก ในที่สุดความมั่นใจและการเรียนรู้ที่จะระวังกลับมา และ เป็นประโยชน์กับลูกเอง ลูกรู้จักที่จะจับ และ ดูแล Ornament บนต้นคริสต์มาสของลูกได้อย่างดี และ ลูกก็ได้บทเรียน เพิ่มเติมคือการ รอคอย กับการได้เห็นของขวัญและ ลูกจะต้องอดทนที่จะไม่เปิดมันก่อน คริสต์มาส ลูกจะมานับทุกวันทุกวันว่า ลูกมี กล่อง

เพิ่มขึ้นหรือไม่ แม่กับแดดดี้ไม่ได้สอนเรื่องแซนต้า แต่ที่โรงเรียนลูกสอนเรื่องแซนต้า แม่กับแดดดี้ ไม่ได้สอน เพราะเราสองคนมีความเห็นเหมือนกันว่า การสอนลูกเรื่องความจริง มันก็ไม่แปลก แม้ว่าจะ ลดแรงจินตนาการลงไปซักนิดก็ไม่แปลกอะไร แต่ การที่จะสอนให้ลูกทำตัวให้ดีเป็นเด็กดี ลูกจะได้รับของขวัญจากแม่ จาก ครอบครัว มันก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแห่งความเป็นจริง แต่แม่ไม่ได้สอนให้ลูกทำดีเพื่อหวังผล มันเป็นช่วงหนึ่งของเทศกาลเท่านั้นเอง

 

ในที่สุดการรอคอยตลอดระยะเวลา เกือบ 5 อาทิตย์ของลูกก็มาเป็นจริง ลูกได้ เปิดของขวัญ ลูกมีความสุขเหลือเกิน แม่จำรอยยิ้ม ในสีหน้าและ อารมณ์ตื่นเต้นที่ลูกได้รับของขวัญแล้ว แม่หัวใจพองๆ บานๆ เต็มที่เลยลูก แม่มีความสุขจริงๆ เพราะ ลูกรู้ว่า วันแห่งการรอคอยนั้นมันคุ้มค่าจริงๆ ลูกได้รับของขวัญจาก แดดดี้ มากมาย เพราะแดดดี้ เจออะไรก็น่ารัก ก็ดีก็แอบมาห่อของขวัญให้กับลูกด้วยตัวเองแล้วบอกกับแม่ว่า I am really excited, I want to see his face when he opens these presents แม่ฟังแล้วหัวใจแม่ มันชุ่มฉ่ำ แม่รู้เลยว่า แดดดี้ ช่างเป็นพ่อที่น่ารัก มีหัวใจอ่อนโยน และรักลูกอย่างเต็มหัวใจ

 

วันที่ลูกและแดดดี้ได้เปิดของขวัญ ได้สนุกกับการตื่นเต้น เห็นของเล่นใหม่ๆ แม่รู้เลยว่า ชีวิตของเด็กชายตัวน้อยของแม่ มีความสุข และ เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก อย่างแท้จริง  และ สุดท้ายของการบันทึกหน้านี้ แม่ขอโทษอีกครั้งนะครับลูก แม่เสียใจกับสิ่งที่แม่ทำ แม่ขอโทษ จริงๆ แม่ยังจำสีหน้า แห่งความเสียใจ และ ความหมดสนุกของลูกได้เลย แม่ จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว

เพราะ ไม่มีสิ่งของหรือสิ่งไหนที่สำคัญสำหรับ แม่มากกว่า หัวใจและความสุขของลูกนะลูก

     Share

<< Against on oddCollectible learner >>

Posted on Thu 31 May 2007 4:17